Chicago school of economics
The Chicago school of economics describes a neoclassical school of thought within the academic community of economists, with a strong focus around the faculty of University of Chicago, some of whom have constructed and popularized its principles. It is at times referred to as freshwater school of economics, in contrast to the saltwater school based in coastal universities (notably Harvard, MIT, and Berkeley). Approximately 70% of the professors in the economics department have been considered part of the school of thought.[citation needed] The University of Chicago department, considered one of the world’s foremost economics departments, has fielded more Nobel Prize winners and John Bates Clark medalists in economics than any other university.
The "Chicago School" is perhaps one of the better known American "schools" of economics. In its strictest sense, the "Chicago School" refers to the approach of the members of the Department of Economics at the University of Chicago over the past century. In a looser sense, the term "Chicago School" is associated with a particular brand of economics which adheres strictly to Neoclassical price theory in its economic analysis, "free market" libertarianism in much of its policy work and a methodology which is relatively averse to too much mathematical formalism and willing to forgo careful general equilibrium reasoning in favor of more results-oriented partial equilibrium analysis. The Chicago school is associated with neoclassical price theory and libertarianism in its support of radically lower taxation and private sector regulation, but differs from pure free-market economics in its support of government-regulated monetary policy.
The school rejected Keynesianism in favor of monetarism until the 1980s, when it turned to rational expectations. It has affected the field of finance by the development of the efficient market hypothesis. In terms of methodology the stress is on "positive economics" – that is, empirically based studies using statistics to prove theory.
مکتب اقتصادی شیکاگو:
طرفداران لیبرالیسم در مقابله با موج مداخله گرایی که تحت تاثیر مکتب کینز در نظام اقتصادی کشورهای سرمایه داری تاثیر گذار بود به دفاع از اصول و مبانی لیبرالیسم پرداختند و منشا تمام مشکلات را مداخله دولت در اقتصاد دانستند.در راس اینان مکتب شیکاگو و میلتون فریدمن قرار دارد. در حالی که در نظام اقتصادی آمریکا دولت کمترین نقش را در مقایسه با سایر کشورهای سرمایه داردی داشت و سهم دولت آمریکا در تولید ناخالص ملی از یک درصد هم تجاوز نمیکرد اما فریدمن چنین میگوید:
«خواهیم کوشید به این سوال پاسخ دهیم که برای رفع نارساییهای سیستم خودمانکه نتایجی مشابه نتایج بالا به بار میآورد (تحت الشعاع قرار گرفتن منافع عمومی به وسیله منافع افراد) چه میتوانیم بکنیم و چگونه میتوانیم دامنه نفوذ و قدرت دولت را محدود کنیم و در عین حال کاری کنیم که دولت در انجام وظایف اصلی خود توانا گردد. یعنی از عهده دفاع از ملت در مقابل دشمن خارجی برآید و بتواند از هریک از آحاد مردم در برابر زور و اجبار هز تن دیگر از هموطنانش حمایت کند و در موارد اختلاف میان مردم به قضاوت درست بپردازد و به ما یاری دهد تا بتوانیم بر سر قوانینی که میباید از آنها پیروی کنیم به توافق برسیم.
نرخ بهره
این مکتب از عدم دخالت دولت در تعیین نرخ بهره حمایت میکند و مصرف کننده را تعیین کننده نرخ بهره میداند بطوریکه دراین مکتب بهره، عایدی سرمایه است و نرخ بهره در وضعیت تعادلی، با مازاد تولیدی که از ناحیه هزینه شدن وام حاصل میشود، برابر است. این وضع کاملا شبیه برابری نرخ دستمزد با محصول اضافی کار است.
منابع
نظامهای اقتصادی دکتر حسین نمازی.شرکت سهامی انتشارچاپ سوم ویرایش جدید ۱۳۸۴
میلتون فریدمن.آزادی انتخاب.ترجمه حسین حکیم زاده جهرمی
نظرات ()
